Klik op een afbeelding voor meer info.
Klik op een afbeelding voor meer info.
10,5 km – 192 hm
Knooppunten: 807-808-809-817-810-812-818-811-16-15-14-13-11-273-229-211-814- 810-805-804-807
Deze wandeling start aan de grot van Poelk (Grotstraat, Roosdaal), waar je je auto kan parkeren. We duiken meteen het Hulsbroekbos in, om daarna te klimmen richting Berchembos. Het Berchembos is 8 ha groot en maakt deel uit van een Kolenwoud, waarvan ook het Neigembos, het Hallerbos, Buggenhoutbos, het Kravaalbos en het Zoniënwoud deel uitmaakten. In het Berchembos komt een diepe holle weg voor, de Postkoetsweg, met bermen van acht tot tien meter hoog!
Na het Berchembos komen we bijna onmiddellijk terecht in het Neigembos. Opvallend hier is het zeer sterk wisselend reliëf. Er komen hier 4 uitzonderlijk goed bewaarde erosiegeulen of zogenaamde groebes voor. Ze zijn ontstaan na de laatste ijstijd waarbij door de opwarming van het klimaat het smeltwater de steile hellingen uitschuurde en er diepe geulen ontstonden. Een groebe wordt daarom ook wel een smeltdal genoemd.
Bij het verlaten van het Neigembos, passeren we de kapel van Bevingen.
Na Neigem slingert de weg zich weer stevig naar boven richting Woestijn en de Woestijnkapel. Nog een kleine 2 km nu en we bevinden ons terug aan de grot van Poelk.
De Mariagrot van Poelk is een van de oudste Lourdesgrotten van Vlaanderen en is gebouwd in het jaar 1876, 18 jaar na de verschijning te Lourdes. De grot bestaat uit een met zandsteen gebouwde rotswand en een gemetste ruimte met tongewelf dat werd afgedekt met aarde. Het is een plek waar men troost en steun komt zoeken.
De landelijke bedevaartkapel van Bevingen in Neigem (Ninove) ligt schilderachtig aan de rand van het Neigembos. Ze werd hoogstwaarschijnlijk gebouwd in opdracht van de heren van Wedergraete in de tweede helft van de 12e eeuw, en is daardoor de oudste kerk van Neigem.
Naast de kerk is er, tussen de bomen, een kruisweg met niskapelletjes in breuksteun. Deze kruisweg dateert van 1951.
De Woestijnkapel of voluit “de Kapel van het Heilig Kruis van de Woestijn” is gelegen op de voormalige bedevaart route naar Compostella, iets waaraan de Sint-Jacobsschelp aan de ingang nog herinnert. De kapel was een belangrijk pelgrimsoord in de omgeving aangezien paus Bonifatius VIII aflaten verleende aan al wie hier op bedevaart kwam.
Het huidige gebouw dateert uit de vijftiende eeuw en werd verschillende keren gerenoveerd.
De eerste kapel werd gebouwd in de dertiende eeuw op de plek waar een schaapherder een koperen kruisbeeld had opgegraven. Volgens de legende had hij het kruisbeeld tot driemaal toe naar de kerk van Gooik gebracht, waarna het de volgende ochtend steeds opnieuw op de plaats lag waar het was opgegraven. Het koperen kruisbeeld wordt momenteel in de parochie bewaard.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
133 km – 1.017 hm
Een mooie fietstocht naar het langste hellend vlak ter wereld en voorbij de grootste openlucht steengroeve van Europa. We fietsen langs lieflijke baantjes tussen de velden en langs het kanaal Brussel-Charleroi en de Dender. Onderweg passeren we een aantal bezienswaardigheden, zoals de Dikken van Pamel, de woestijnkapel en de zwarte molen.
In Pamel staat langs de Dender het standbeeld van de Dikken van Pamel, alias Viktor De Klerck, een folkloristisch figuur uit Roosdaal. Hij zou meer dan 300 kg gewogen hebben. Hij stierf in 1835, 36 jaar oud. Een jaar na zijn dood groeide plots een enorme wilg op zijn graf. Het verhaal gaat dat deze boom zou gegroeid zijn uit zijn teen die bij de begraving nog uit de kist stak. Om de boom niet te schenden, en uit vrees voor de Dikken zijn teen volgens sommigen, werd een muur rond de wilg gebouwd. De boom verging echter. De metser had, op zoek naar de Dikken zijn teen, de grond tussen de wortels weggepeuterd….
Quenast is een mooi dorpje in de provincie Waals-Brabant en een deelgemeente van Rebecq. Door het dorp stoomt de Zenne. In het dorp passeren we de familiale brouwerij Lefebvre die in 1876 werd opgericht. De brouwerij is vooral gekend als producent van de Floreffe-abdijbieren en Barbãr. Net buiten het dorp bevindt zich de steengroeve van Quenast die de grootste openluchtsteengroeve is van Europa met een oppervlakte van 140 hectare, en op sommige plaatsen een diepte van 125 m. Sinds de 17de eeuw ontgint men hier porfier, afgekoeld magma van 435 miljoen jaar oud. Het gesteente dat wordt ontgonnen is heel hard en diende traditioneel om de gekende Belgische kasseien te maken. Nu wordt het porfiersteenslag voornamelijk gebruikt voor funderingen en wegdekken.
Het kanaal Brussel-Charleroi verbindt zoals de naam doet vermoeden, de steden Brussel en Charleroi met elkaar. De aanleg startte in 1827 en duurde vijf jaar. Oorspronkelijk verzekerde het kanaal Charleroi-Brussel de Waalse mijnindustrie van een vlotte aansluiting met Brussel en verderop met de haven van Antwerpen, maar nu is het vooral een transitweg naar Frankrijk, Nederland en Duitsland. Een belangrijke uitdaging bij de aanleg was het overbruggen van een hoogteverschil van 127 meter. Met de ingebruikname van het hellend vlak van Ronquières werd in één beweging een hoogteverschil van 68 meter overwonnen.
De zwarte molen van Elingen werd in 1779 opgericht als graanwindmolen. De zwarte molen stond bekend als de stevigste en machtigste windmolen van de streek. Zijn naam is afkomstig van de zwarte teer waarmee de romp werd ingestreken. Het wiekenkruis werd in 1931 weggenomen. De romp zoals nu te zien, is ingekort op halve hoogte. De zwarte molen is nu een stoeterij en wijndomein.
Bij Ronquières, een dorpje in Waals-Brabant, vind je het langste hellend vlak ter wereld.
Het hellend vlak is een scheepslift op het Kanaal Charleroi-Brussel en overbrugt een hoogteverschil van 68 meter met het Henegouws Plateau.
Voor de inwerkingstelling ervan in 1968 werd dit hoogteverschil opgevangen door maar liefst 16 sluizen. Het passeren van al deze sluizen, over een afstand van circa twee kilometer, kon tot twee dagen oplopen. Deze scheepslift bezorgt de binnenschippers dus heel wat tijdswinst.
De constructie bestaat uit 2 bakken gevuld met water die de schepen, als badkuipen op wieltjes, over een lengte van 1432 meter van het laagste naar het hoogste punt van het hellend vlak dragen.
In het aanloopstuk vanuit Charleroi loopt het kanaal over een brug gesteund door 70 betonnen pilaren met een diameter van 2 meter. De brug draagt een last van ongeveer 100.000 ton water en dient als wachthaven vooraleer de boten de oversteek maken.
Een indrukwekkende constructie en ingenieus systeem.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
29 km – 41 hm
Alweer een mooie wandeling in eigen streek. Ditmaal wandelen we naar het natuurgebied Honegem, op een boogscheut van het levendige stadscentrum van Aalst, in het grensgebied met Erpe-Mere en Lede. Onze wandeling vertrekt aan de kerk van Oudegem en via velden en buurtwegen lopen we door Mespelare, Gijzegem, Hofstade, Lede, Erpe-Mere en Schoonaarde.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
Het gebied Honegem – Solegem bevindt zich tussen Lede en Aalst. Dit gebied bestaat uit drie delen:
Typisch aan het natuurgebied zijn de vele hagen, knotwilgen en bomenrijen. De meanderende Molenbeek loopt door het natuurgebied en overstroomt regelmatig.
Door de grote verscheidenheid aan landschapselementen kent het gebied een zeer rijke flora. Bovendien is het een belangrijk broed-, foerageer- en rustgebied voor talrijke, en soms vrij zeldzame, vogelsoorten (bv. zomertaling, torenvalk, waterral, ransuil en ijsvogel).
De nog draaiende Cottemmolen op de Molenbeek is een fraai pareltje van industriële archeologie. In de weide op de rechter oever van de beek staan een stel verticale plettermolens (oliemolen) opgesteld.
Meer info kan je vinden op www.honegem.be
30 km – 128 hm
April 2020…Week 5 van de semi-lockdown wegens het coronavirus. Iedereen moet in zijn kot blijven. Geen weekendjes weg meer dus, maar gelukkig zijn wandelen en fietsen in de buurt wel nog toegelaten. Tijd dus om op verkenning te gaan in eigen streek. Deze wandeling van ongeveer 30 km, vertrekkend aan het veer in Denderbelle naar het prachtige kravaalbos in Meldert verloopt grotendeels via onverharde paden en smalle wegels. Een paar keer loopt ons pad zelfs dwars door een akker of is het afgesloten, en moeten we even zoeken. Het gebruik van een navigatie-app is dus aangewezen. Een verrassend mooie wandeling!
Het Kravaalbos is een deel van het vroegere koolwoud, waartoe ook het Zoniënwoud en het Hallerbos behoorden. In volle middeleeuwen kreeg het bos grote bekendheid door de steengroeven, wat meteen ook de naam van het bos verklaart: kravaal komt van carvaal. “Car” is steen en “vaal” is vallei. In de 12de eeuw begon, op initiatief van de paters van de abdij van Affligem, de ontginning.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
Route 2, de meest avontuurlijke, is onze eerste kennismaking het Mullerthal trail in november 2017. Het flexibele parcours van de trail bewijst meteen zijn nut nu we door bandenpech pas anderhalfuur later dan gepland aan onze tocht kunnen beginnen. Om tijdig bij ons hotel aan te komen, besluiten we onze eerste dagtocht in te korten, en te vertrekken vanuit Consdorf.
17,1 km –
We parkeren ons aan de Route de Luxembourg, vlak bij het oorlogsmonument van Consdorf. Dit monument is een Amerikaanse bom die in oktober 1944 in een veld hier werd afgeworpen om ballast te verminderen. De 907 kg zware bom werd in 1990 opgegraven en in 1994 als monument onthuld.
We lopen via de Rue Dielcher in de richting van het bos en steken de beek over. We volgen deze aan onze linkerkant. Na een kilometer slaan we tweemaal rechtsaf. We volgen de bosrand enkele honderden meters verder en dalen dan links af en kruisen een beek. Even verderop draaien we scherp linksaf en lopen nu langs de andere beekoever terug. Via treden en trappen dalen we naar beneden en passeren enkele imposante rotsen zoals de “Daxelay” en de “Einsiedelei”. Op deze laatste rots staat een kleurrijk opschrift, aangebracht door drie vrienden kort voor ze verplicht werden dienst te nemen in het Nazi-leger. Omdat de Duitse bezetter niet opgezet was met de nationalistische tekst (“Wij willen blijven wat we zijn”), verborgen buurtbewoners dit opschrift onder een cementlaag. Na WO II werd het in ere hersteld. Fred Welter, een van die drie vrienden, was trouwens diegene die na WO II gezorgd heeft voor de verdere ontwikkeling en het in standhouden van het lokale wandelnetwerk.
Net voor we Scheidingen binnenwandelen, passeren we nog langs de “Härgottskap”. In Scheidingen steken we de grote baan over en volgen nu de Lauterburerbaac die we een paar keer oversteken. We lopen hier door een licht beukenbos, het “Juckebësch”. In de prachtige rotsformaties die we passeren, kan met een beetje fantasie gemakkelijk gezichten en figuren herkennen. We dalen af naar een asfaltweg, maar juist voor de weg slaan we scherp naar links af en trekken meteen opnieuw het bos in, het “Leiwerdëlt”. We klimmen en dalen hier op smalle, rotsachtige paadjes door het bos richting Echternach.
Na een korte klim worden we beloond met een prachtig uitzicht over Echternach en de Willibrord basiliek. We lopen nu een goeie kilometer tussen rotsen en bos en komen zo aan bij de indrukwekkende Wolfsschlucht. Een steile kloof waar vroeger wolven verbleven. Via een zigzaggend pad dalen we hierna af naar “het labyrint”, een doolhof van rotspartijen. Langs het riviertje de Aesbach passeren we een grote rots, “Perekop” genaamd, die je met ladders kan beklimmen. Via houten vlonders vervolgen we de trail door de romantische vallei tot we aan een bijzondere grot komen, “de Hohllay”. Deze werd vroeger gebruikt om molenstenen uit te houwen. Dat verklaart meteen de grote cirkels die uit de stenen gehouwen zijn. Wij zetten er nu vaart achter, want de avond valt en we willen graag tijdig ons hotel in Berdorf bereiken.
21 km –
Na een stevig ontbijt verlaten we Berdorf via de romantische vallei van de Wanterbach. We passeren onderweg een aantal indrukwekkende rotsformaties zoals de “Roitzbachschlüff” en de “Binzeltschlüff” (dwergenkloof). Wanneer we een asfaltweg bereiken, steken we deze rechts aan de “Predigtstuhl” over. We dalen nu gedurende een viertal kilometer via een prachtig bosgebied af naar Mullerthal. Hier steken we de Zwarte Ernz en de gelijknamige straat over en passeren de Herringer Millen, een gerestaureerde molen. Verderop vinden we de “Schiessentümpel”, de hoogste waterval van Luxemburg. Route 2 loopt hier even samen met route 3. Na een aantal foto’s te hebben genomen van dit schilderachtig tafereel, steken we de weg over e klimmen het bos in. Via smalle paadjes, omringd door impossante rotsformaties zoals de “Eilebuerg”, “Goldfralay” en “Goldkaul”, wandelen we richting Consdorf. Rond deze rotsen bestaan er een hele reeks van mythen en legenden. Via de molen van Consdorf stappen we naar het spannendste deel van deze tocht en het Mullerthal trail: de rotsspleten “Rittergang”, “Déiwepëtz” en de “Kohlscheuer”. De Rittergang en Déiwepëtz kunnen niet vermeden worden. Een zaklamp is hier nodig. De Kohlscheuer ligt niet echt op de trail, maar wij vonden het absoluut de moeite om even van het pad te gaan om door deze aardedonkere rotsspleet te lopen. Na de doortocht door de Kohlscheuer lopen we door het bos richting Hersberg. Wij besluiten nog de extra tour C te wandelen en lopen langs de Haerdbach tot Altrier. Juist nadat we het bos verlaten en de asfaltweg op wandelen, houden we nog even halt aan een enorme dikke eik, met in zijn holle stam een mariabeeldje. “Bildchen” is mogelijk de oudste boom van Luxemburg. We lopen door het centrum van Altrier en aan een oude wasplaats dalen we tussen het groen naar het station van Hemstal. Achter het station volgen we de oude spoorbedding. Onderweg passeren we nog het station van Zittig. Nadat we door een oude spoortunnel gelopen hebben, bereiken we het station van Bech. Na ons hier even opgewarmd te hebben aan een koffie en een warme chocomelk, vervolgen we onze weg nog even via de oude spoorlijn richting Wolpen. Er rest ons nu slechts enkele kilometers naar onze startplaats in Consdorf.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
22, 1 km – 862 hm
In januari 2020 beklommen we de legendarische Brocken. De Brocken is met een hoogte van 1141 meter boven de zeespiegel de hoogste berg van Noord-Duitsland en in de Harz. Deze berg is met vele mythes verbonden. In de middeleeuwen werd gedacht dat heksen en duivels elkaar op de top ontmoetten. Hij speelt ook de hoofdrol in “Faust” van Goethe. Van 1961 tot 1990 was de bergtop vergrendeld militair gebied dat door de Sovjets en de stasi werd gebruikt om te spioneren. Nu is de Brocken erg populair bij toeristen. Op de top heerst een extreem klimaat. Met een gemiddelde jaartemperatuur van +/- 3°C neem je dus best warme kleding mee.
De top van de Brocken (1141 m) kan je vanuit verschillende plaatsen en via vele mooie paden bereiken. Sommige wegen zijn zeer populair, zoals de Goetheweg vanuit Torfhaus, de Heinrich-Heine-weg vanuit Ilsenburg of de Eckerloch vanuit Schierke. Wij vertrekken in Schierke, maar volgen ons eigen pad. We starten aan één van de parkings die voorzien zijn voor de vele wandelaars die vanaf hier de Brocken willen beklimmen. Voor de jeugdherberg slaan we links af en dan meteen naar rechts. We lopen hier langs de rivier de Kalte bode en volgen steeds rechtdoor het Teufelsstiegpad. Na een viertal kilometer, steken we de Sandbeek over via een houten brug en beginnen we aan een stevige klim (de Sandbrinkklippe). Bovengekomen slaan we rechts af naar de Königsberger Weg. We steken de Kalte bode over en slaan links af; We stijgen verder omhoog. Na een kilometer volgen we de weg mee naar links. We komen nu op het bredere Goethewegpad dat druk bewandeld wordt. Vanaf nu tot aan de top van de Brocken wandelen we niet meer alleen. Na de korte en steile klim, gaan we naar links en lopen nu langs de Brockenbahn. Dit is dit smalspoorlijn die je vanuit Wernigerode met de stoomtrein naar de top van de Brocken en terug brengt. Gedurende heel onze wandeling horen we regelmatig het fluitsignaal van deze stoomtrein. Na enkele kilometers draaien we mee naar links en stappen we flink door naar de top.
Boven genieten we van het prachtig 360° panorama uitzicht en de geschiedenis van deze berg. Na even opgewarmd te hebben in de vrij ongezellige cafetaria, is het tijd om terug te keren, maar niet voor we onze eerste stempel zetten in ons Harzer wandernadelboekje (stempel nr. 9).
Aan de andere kant van de berg dalen we via de Teufelsstieg af richting Ilsenburg. Aan de Bismarckklippe houden we even halt om te genieten van een prachtig zicht op het blauwe Eckerstuwmeer. We dalen verder af en slaan aan de Hermannsklippe rechts af. Na 1,5 km stoppen we voor stempel nr. 8. en slaan dan rechts af over de Kellbeek. Na de oversteek van de Ilse, slaan we rechts af, opnieuw richting de Brocken, en beginnen aan een laatste, steile en lange klim. Links van ons zien we de Zeterklippen, we steken ook opnieuw de Ilse over die hier helemaal onder de rotsen loopt (“verdeckte Ilse”). Een bord wijst ons op haar aanwezigheid. Op het einde van de klim worden we beloond met stempel nr. 22. We lopen nu een kleine kilometer op een brede asfaltweg voor we links een dalend knuppelpad (Alte bobbahn) inslaan richting Schierke. We steken hier de spoorlijn over en dalen verder af. Het pad draait mee naar rechts en komt uit op een breed bospad. Bij een volgende splitsing, nemen we schuinrechts een smal pad. We komen nu recht uit op de eerste huizen van Schierke. Hier naar links en we zien meteen een bordje naar de parking waar we deze morgen gestart zijn.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
We wandelden deze route in oktober 2018. We wandelen route 3 + de extra tour B. Een mooie en afwisselende route.
25,51 km – 480 hm
We parkeren onze auto aan het slot van Beaufort. Langs de kasteelvijver lopen we de bossen in langs de oevers van de Haupeschbaach en wat later de Hallerbach. Tussen de met mos bedekte rotsen steken we verschillende malen de rivier over via kleine houten brugjes. Na enkele kilometers komen in de mooie, open vallei van de Schwarze Ernz. We stoppen even bij een paar enorme Angus runderen die hier in de weide staan. Langs de bosrand bereiken we het dorpje Mullerthal met zijn Heringer Millen en de hoogste waterval van Luxemburg, de liefelijke “Schiessentümpel”. Hier loopt route 3 even samen met Route 2, die we vorig jaar wandelden. Voorbij de waterval steken we bij een indrukwekkende rotsformatie de straat over en lopen het bos in. We kruisen nog een straat en klimmen verder in het bos tot we via een trap afdalen naar prachtige kalkturfbron. We lopen nu op houten vlonders een tijdje langs de Schwarze Ernz die we enkele malen oversteken. Op het einde van dit pad gaat het bergop. Enkele kilometers later komen we langs een rotspartij met de naam “Sonnenuhr”. Bovenop die rots is in de zandsteen een zonnewijzer uitgesneden. De trail zelf gaat niet naar boven, maar wij vonden het de moeite om naar boven te klimmen. Na een korte pauze op de rots, stappen we door naar Blumenthal. We steken een drukke weg weg over en wandelen opnieuw even langs de Schwarze Ernz. Al snel klimmen we steil omhoog het bos in naar een landbouwplateau. Bij het uitzichtpunt Houbierg, genieten we op een bankje onder een oude en een jonge boom van het prachtig panorama. Iets verderop dalen we via een veldweg naar het dorpje Reuland. Hier klimmen we richting een drukke weg die we oversteken. Aan de overkant nemen we een veldweg die naar het bos loopt. Op het einde van de afdaling passeren we een mariagrot vol met kitcherige plastic bloemen. Parallel aan de beek lopen we nu richting Soup. De trail verlaat hier de vallei en we volgen een stijgend pad in het bos. Na de gevaarlijke kruising van de N14 (Larochette – Luxemburg) dalen we via een oud uitgesleten pad af naar het centrum van Larochette, waar we zullen overnachten.
20,97 km – 444 hm
Voor we aan deel 2 van route 3 en en de extra lus B beginnen, slaan we een voorraadje koffiekoeken in bij de bakker. We klimmen meteen stevig via een oude stenen trap achter de kerk naar het bos boven de stad. We blijven nu verder stijgen in dit prachtig bos. Links passeren we nog een oude kiosk. Na een tijdje dalen we terug af om meteen weer aan een klim naar een landbouwplateau te beginnen. We lopen nu tussen weiden, velden en boerderijen. Wat een stilte en mooie panorama’s! Daarna gaat het verder via het bos tot we aan Haus Berens komen. Via Route 3 is het nog slechts 2 km naar onze startplaats van gisteren, maar wij besluiten hier nog de extra Tour B te wandelen. Via een zandweg die tweemaal een asfaltweg kruist, wandelen we tussen de velden. Na een hele tijd dalen we door een dennenbos naar het centrum van Bigelbach. Hierna volgt een lang stuk door het bos met af en toe flink stijgende stukken. Bij een gsm-mast, slaan we rechtsaf en passeren we een oude steengroeve. We lopen hier op de oude spoorlijn naar die groeve. Beneden slaan we scherp linksaf en bijna meteen rechts klimmen we omhoog richting Dillingen. We lopen een stuk langs een camping en dalen uiteindelijk af naar de vijvers van Aleweier. Hier komt extra Tour B weer samen met route 3. We zijn nu vlakbij Beaufort. Via een houten vlonderpad bereiken we het centrum.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
We wandelden deze route in oktober 2019. Hoewel we op dag 2 heel de dag in de regen wandelden, was de wandeling meer dan de moeite waard.
20,36 km – 420 hm
We parkeren onze auto in Moersdorf. Via de Op d’Deiwelskopp bereiken we snel het Mullerthal trail. We starten meteen met een stevige klim. Eenmaal boven wandelen we door weidse open velden richting Mompach. De trail loopt door het centrum van het dorp en gaat vervolgens via het bos naar Herborn. Aan de kerk gaan we naar links tot we aan de bosrand van het bosreservaat “Hierberbësch” komen. Via dit mooi beukenbos stappen we richting Echternach. Wij maken hier een kleine zijsprong naar het gehucht Frombourg om te genieten van prachtige panoramische uitzichten. De trail leidt ons echter verder via het bosgebied “Haard” en langs het meer van Echternach naar het centrum van Echternach, waar we zullen overnachten.
19,47 km – 538 hm
Na een verkwikkende nachtrust stappen we via het jaagpad langs de Sauer. Na een aantal kilometers steken we de N10 over en beginnen we in het bos aan een mooie klim tussen indrukwekkende rotsformaties. Wanneer we uit het bos komen, dalen we via een veldweg naar beneden door een open landschap. Verderop dalen en stijgen we langs de bosrand om tenslotte steil af te dalen naar Rosport. In Rosport houden we even halt aan het kasteel Tudor. De trail loopt hier door het kasteelpark. We vervolgen onze weg – in de gietende regen – naar het mooie kerkje van Girsterklaus. Hogerop aan een oude lavoir, slaan we links af. We dalen nu naar de vallei van Girsterbaach. Na een korte klim, dalen we opnieuw af naar een volgende vallei, deze van de Ginstergriecht. We steken deze beek driemaal kort na elkaar over om dan zigzaggend naar omhoog te klimmen. Alweer een bijzonder mooie passage. Na het bos volgt er een steile afdaling via een asfaltweg. Nog een paar kilometers nu naar Moersdorf, ons startpunt van gisteren.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
This website uses cookies. By continuing to use this site, you accept our use of cookies.
