Klik op een afbeelding voor meer info.
Klik op een afbeelding voor meer info.
Met de zon op ons gezicht en in goed gezelschap vertrekken vertrekken we vanuit het centrum van Borgloon.
Deze wandeling loopt door glooiende landschappen en langs prachtige boomgaarden en welige akkers, gecombineerd met kunst en erfgoed. Zelfs een vlonderpad ontbreekt niet.
Onderweg komen we een heel aantal kunstwerken van het kunstproject PIT tegen zoals het doorkijkkerkje “reading between the lines”, de twijfelgrens, Time Capsule, Simon en Untiteld #158. Voor de zwevende kapel in Helshoven (en de plaatselijke zomerbar) maken we zelf extra lusje.
De wandeling loopt ook langs de abdij Mariënlof, de 13e eeuwse kapel van Helshoven en de oude stroopfabriek—onze eerste pitstop waar we de innerlijke mens versterken.
Een lange wandeling om met volle teugen van te genieten—van de eerste stap tot het laatste terrasje. En mocht je de kans hebben om in de bloesemperiode te komen, dan krijgt deze wandeling er nog een magische laag bovenop.
Borgloon is een charmant stadje gelegen in het hart van Haspengouw. Ooit was het de hoofdstad van het middeleeuwse Graafschap Loon. In de 10e eeuw bouwden de graven van Loon hun burcht op een strategisch gelegen heuvel in het centrum van Borgloon. Borgloon betekent dan ook letterlijk: “burcht op een beboste heuvel”.
Vandaag staat Borgloon vooral bekend als de fruitstad van België, met uitgestrekte boomgaarden en wijngaarden.
Het doorkijkkerkje, officieel getiteld Reading Between the Lines, werd in 2011 ontworpen door het architectenduo Gijs Van Vaerenbergh en bestaat uit 100 op elkaar gestapelde stalen platen, in de vorm van een klassieke kerk.
Vanop afstand lijkt het een massief gebouw, maar wie dichterbij komt, ontdekt dat het landschap er letterlijk doorheen stroomt. Het spel van licht, schaduw en perspectief maakt elk bezoek uniek — afhankelijk van het uur, het seizoen en je standpunt. Het kunstwerk weegt maar liefst 30 ton en is uitgegroeid tot een icoon van de streek.
De fabriek, opgericht in 1879, was ooit het kloppend hart van de stroopproductie in België.
Vandaag is het een interactief fruitbelevingscentrum, waar je alles leert over het ambacht van stroopstoken, van boomgaard tot potje.
Via een zwevend pad wandel je langs authentieke installaties zoals kookketels, persen en centrifuges. In de Stroopkamer ontdek je het volledige productieproces, en in de streekproductenshop kun je lokale lekkernijen inslaan.
Langs de oude spoorwegbedding van het Fruitspoor in Kuttekoven (Borgloon) staat sinds 2024 het aangrijpende kunstwerk Simon, een creatie van beeldhouwer Koenraad Tinel. Het werk is een eerbetoon aan Simon Gronowski, die als 11-jarige jongen in 1943 ontsnapte uit een deportatietrein op weg naar Auschwitz. Hij sprong van het 20e konvooi en vond onderdak bij moedige inwoners van Kuttekoven.
Het kunstwerk toont twee spoorrails met een klein mannetje dat erop balanceert — een krachtig symbool voor de fragiele lijn tussen leven en dood, verleden en toekomst. Het is niet alleen een monument voor Simon, maar ook voor alle kinderen die onrecht werd aangedaan, en voor de lokale helden die hem hielpen overleven.
Verscholen tussen de boomgaarden van Kerniel, vlak bij de abdij Mariënlof, vind je het intrigerende kunstwerk Untitled #158 van de Schotse kunstenaar Aeneas Wilder.
Deze ronde houten constructie – met een prachtig 360°-uitzicht op het glooiend landschap – is opgebouwd uit zorgvuldig gestapelde latjes zonder spijkers of schroeven.
De open structuur laat het landschap door de latjes heen filteren, waardoor het uitzicht voortdurend verandert met het licht en de seizoenen. Binnenin heerst een bijna sacrale rust die doet denken aan het rondwandelen in een klooster.
Deze reusachtige torenschelp van bijna vier meter hoog, werd ontworpen door kunstenaar Will Beckers. De sculptuur staat op de Schelpenakker in Jesseren, op de plek waar 30 miljoen jaar geleden de zee tot in Haspengouw reikte.
De schelp is ondersteboven geplaatst en rust op een dikke laag echte fossiele schelpjes — een tastbare herinnering aan het mariene verleden van deze streek. Wie goed luistert, hoort in de sculptuur het zachte ruisen van de wind, alsof de zee nog steeds fluistert.
Deze historische plek, ook wel bekend als de Abdij van Colen, werd in 1438 gesticht door Maria van Kolen en groeide uit tot een spiritueel centrum van Mariaverering en stilte. Oorspronkelijk een kruisherenklooster, werd het later een cisterciënzerinnenabdij en draagt het sinds 1990 officieel de titel van abdij.
De barokke abdijkerk en sacristie dateren uit de 18e eeuw en herbergen unieke kunstwerken, waaronder het Odiliaschrijn uit 1292, een van de oudste schilderijen op paneel van België. De abdij is vandaag nog steeds bewoond en straalt een diepe rust uit — een plek waar tijd lijkt stil te staan.
In het idyllische gehucht Helshoven ligt de charmante Kapel van Helshoven. Deze kapel, toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Blijde Vrede, werd oorspronkelijk gebouwd in 1254 door de Johannieters, en heropgebouwd in 1661 na verwoesting tijdens de Tachtigjarige Oorlog.
Eeuwenlang was de kapel een rustpunt voor pelgrims en reizigers langs de oude heirbaan. Naast de kapel stond een kluis waar tot begin 20e eeuw kluizenaars woonden die de kapel onderhielden, zieken verzorgden en onderwijs gaven. De laatste kluizenaar, broeder Andreas Gielen, verbleef er maar liefst 56 jaar.
Vandaag is de kapel een beschermd monument en een geliefde halte voor wandelaars en fietsers. Vlakbij vind je ook het kunstwerk Helsheaven, een zwevend kapelletje uit kersenhout dat een hedendaagse knipoog vormt naar de spirituele geschiedenis van deze plek.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te downloaden.
10 km – 200 hm
Bewegwijzerd: rode driehoek (21)
Alweer een zeer mooie bewegwijzerde wandeling in Gedinne.
De wandeling vertrekt aan het kerkhof van het pittoreske dorpje Bourseigne-Neuve. We duiken meteen de natuur in om vervolgens een 2-tal km langs de weg af te dalen naar La Houille, een zijrivier van de Maas die ontspringt op het plateau van Croix Scaille, het hoogste punt van de provincie Namen. Aan de samenvloeiing met La Hulle, een zijrivertje van La Houille op de grens met Frankrijk, gaat de route het bos in en klimmen we gestaag omhoog terug naar het startpunt in Bourseigne-Neuve. Onderweg worden we beloond met adembenemende vergezichten, het rustgevende gekabbel van het water en de weldadige stilte van de Ardense bossen.
Een aanrader!
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
9 km -137 hm
Knooppunten: 243-239-20-237-236-252-241-242-240-243
Dichtbij, afwisselen, prachtige natuur en een vleugje geschiedenis, zo hebben we onze wandelingen graag. Deze knooppuntenwandeling heeft het allemaal. We vertrekken aan de parochiezaal van Asbeek, waar we gemakkelijk kunnen parkeren. Vrijwel meteen zitten we midden tussen de velden en het glooiend landschap van de streek en wandelen we richting Asse. Na een korte passage door het centrum duiken we snel weer in de mooie natuur rondom Asse: prachtige vergezichten, wandelwegen langs weides, bos en boomgaarden, veldkapellen en kruisen. We volgen hier nu een stuk van de Kruisborre ommegang en lopen langs verschillende mooie kapelletjes en kruisen, elk met hun eigen geschiedenis. Bij iedere kapel en kruis is een infobord geplaatst waarop extra weetjes of legendes worden toegelicht. Na het oversteken van de drukke Edingsesteenweg, lopen we nog een stukje door het zavelbos om zo terug te keren naar Asbeek.
Wij vonden dit een zeer mooie wandeling (houd wel rekening met veel modderige baantjes) met onderweg ook voldoende mogelijkheden om even bij te tanken…
De Kruisborrevallei heeft niet alleen een grote landschappelijke waarde, maar ook een rijke geschiedenis, doorspekt met legenden. In de groene Kruisborrevallei situeert zich het verhaal van de Heilige Kruisen. De Heilige of Miraculeuze Kruisen speelden in het verleden een belangrijke rol en maakten van Asse een geliefkoosd bedevaartsoord. Vandaag is de traditie van bedevaarten nagenoeg verdwenen, maar op paasmaandag gaat er nog steeds een ommegang naar Kruisborre.
De Kruisborre ommegang, of de “weg om” of “Kappellekensweg”, is een bedevaartroute die verscheidene Assese kapelletjes aandoet die door bedevaarders werden opgericht uit dank voor de verkregen gunsten.
Een arm vrouwtje uit Koudertaverent ging naar de Joodse Lombarden om haar enig degelijk kleed te verpanden. Zij beloofden haar veel geld in ruil voor de Heilige Hostie die ze met Pasen zou ontvangen.
Het vrouwtje ging akkoord en verborg na de paascommunie de hostie. Onderweg naar de Lombarden kreeg ze spijt en verstopte de hostie in een dorre elzenstruik. Op dat ogenblik herleefde de struik en begon te bloeien.
Van overal kwamen pelgrims naar dit mirakel kijken. De eigenaar van het veld was boos omdat zijn vruchten vertrappeld werden. Na een tijdje had hij genoeg van de volkstoeloop en hakte hij de struik om. Op dat moment gebeurde er opnieuw een wonder: de spaanders vielen in de vorm van een kruis, bedekt met een druppel bloed.
De boer stopte met hakken en de pastoor werd erbij gehaald. De vrouw bekende haar fout en de hostie werd uit de struik gehaald en in processie naar de Sint-Martinuskerk gebracht. Uit de elzenstruik werd later een kruis vervaardigd.
Nu begon de grote toeloop pas echt. Van overal kwam men naar Kruisborre. Enkele verdwaalde bedevaarders vroegen op Vrijthout de weg aan een boer. De ongelovige boer antwoordde: “Ik geloof zo min in een kruis als er een kruis in mijn notelaar hangt”. De bedevaarders keken omhoog en zagen een kruis in de notelaar.
Ook dat kruisbeeld werd naar de Sint-Martinuskerk gebracht.
De Heilige Kruiskapel werd in 1622 gebouwd naar aanleiding van de steeds groeiende devotie voor het Heilige Kruis. De kapel werd gebouwd ter vervanging van een oudere, mogelijk lemen kapel op de plaats van het mirakel van het Heilig Kruis. Onder de Franse bezetting werd de kapel gesloten voor de eredienst. De kapel overleefde de woelige jaren van de Franse revolutie op het einde van de achttiende eeuw doordat een boer ze kocht en liet doorgaan voor schuur. De kapel werd heropend in 1802, gerestaureerd in 1965 en in 2003 door vrijwilligers opgeknapt. Sinds 1962 is de kapel beschermd als monument.
Een bedevaart naar Kruisborre begon met een gebed aan de Kruisborrekapel. Daarna daalden de bedevaarders de trap naar de bron af. Daar maakten ze een kruisteken met water van de bron, ze dronken ervan of namen water mee naar huis als bescherming tegen onheil.
Aan de bron of borre maakte men een kruisteken met het bronwater. Sommigen dronken ervan en namen het mee naar huis als bescherming tegen onheil. Ook boeren namen het vaak mee om hun huis en stal te beschermen tegen allerlei gevaren. Dat de Kruisborrekapel vlakbij de zogenaamde Kruisbron gebouwd werd, kan in verband gebracht worden met de bronnenverering bij de Germanen en Kelten. Zij schreven aan bronnen een zekere geneeskracht toe, die later bij de kerstening van onze streek een christelijke tint kreeg.
Deze kapel, vaak aangeduid als de ‘kapel van Suske Mol’, werd in 1883 gebouwd door de familie Van Mol als dank voor het gespaard blijven van cholera.
In de kapel verwijst een opschrift naar de zeven smarten van Maria, waaronder:
De kapel wordt omringd door een imposante oude eik en prachtige lindebomen, die symbool staan voor het mannelijke en vrouwelijke.
Aan het einde van de 19de eeuw liet de familie Van Nieuwenhuyzen de Sint-Jozefkapel bouwen als dankbaarheid voor het gespaard blijven van cholera.
Sint-Jozef, de patroonheilige van timmerlieden en arbeiders, wordt afgebeeld met een hamer die zijn verbondenheid met hen symboliseert.
De coniferen die de kapel omringen, zijn een opvallend kenmerk in het landschap. Deze zogenaamde ‘levensbomen’ symboliseren het eeuwige leven.
Dit kruis werd tijdens de tweede wereldoorlog gemaakt door Sjat, of Louis Moerenhout (1868-1957), de smid en wagenmaker uit Koudertaverent. Hij beloofde de Kruisborre-ommegang op zijn knieën te doen en een Christusbeeld te smeden als zijn vrouw zou genezen.
Van hier zie je, met je rug naar het kruis, de beruchte “Jodenput” uit de legende. De Jodenput is de plaats waar volgens de legende het ‘kasteel’ stond van de Lombarden die het arme vrouwtje wilden omkopen. Een dondersteen vernielde het huis van de “joden” en sloeg een diepe put in de bodem.
Andere bronnen spreken over een ingestorte steengroeve.
Deze kapel wordt ook wel de ‘kapel van Baas’ genoemd, naar de familie Baussens die het eerste kapelletje liet bouwen.
Afstammelingen van de familie Baussens lieten het aan het einde 19de, begin 20ste eeuw herbouwen nadat een storm het volledig vernielde.
Verteld wordt dat een zekere Baussens als steenpoeler in de “Jodenput” werkte. Op een dag leek het alsof hij zijn vrouw hoorde roepen. Omdat hij niets zag, werkte hij gewoon verder. Toen hij een tweede keer hoorde roepen, ging hij toch eens kijken. De steenpoeler was nauwelijks de groeve uit toen de put instortte. Uit dankbaarheid liet hij de kapel bouwen.
Vroeger vond je achter de kapel hopvelden, omgeven door loofbossen.
De oorspronkelijke, grotere kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Neerwaver stond op de “Kerkberg’”, een beboste heuvel aan de Edingsesteenweg. In 1945 moest ze plaats ruimen voor de bouw van een villa, maar een deel van het bouwmateriaal werd gebruikt voor de heropbouw langs de Kruisborreweg.
De Sint-Antoniuskapel, gebouwd rond 1930, is gewijd aan Sint-Antonius, de beschermheilige van verloren voorwerpen, Franciscanen, vrouwen en kinderen, armen, bakkers, mijnwerkers, het huwelijk, verliefden, pelgrims en reizigers. Hij biedt ook bescherming tegen schipbreuk, koorts en de pest. Merkwaardig genoeg kreeg deze kapel weinig aandacht tijdens de weg-om.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
7,43 km – 542 hm
Zoals gezegd, een pittige wandeling die vanaf de parkeerplaats bij de Rifugio La Baita (1125 m.) meteen begint met een stevige klim richting Alpe del Borgo en verdergaat naar Bocchetta di Terrabiotta (1435m). De route gaat vervolgens verder langs de Terrabiotta Pas naar Monte San Primo. Het pad is hier soms iets minder steil, maar blijft toch gestaag stijgen. Vergeet ondertussen zeker niet eens rondom jou te kijken en te genieten van prachtige verzichten op de omliggende meren.
De laatste meters naar de top verlopen opnieuw via een vrij steil rotspad, maar eenmaal boven op de bergkam word je beloond met een prachtig 360 graden panorama uitzicht op het Comomeer.
Het eerste zekere historische bewijs vn het heiligdom van de Madonna del Ghisallo dateert uit juli 1623, toen de inwoners van Magreglio toestemming kregen om de Heilige Mis te vieren in de kapel gewijd aan de Heilige Maagd Maria. In 1660, stelde de priester Bonanome een legaat op voor de missen van het heiligdom, en in 1681 werd de kerk verrijkt met een portiek met drie bogen. Vanaf 1706 werd het kleine heiligdom, door de regelmatige religieuze diensten en de betoverende locatie, een herkenningspunt en een steeds populairder bedevaartsoord.
Van 1944 tot 1985 was Don Ermelindo Viganò pastoor van het heiligdom, Hij wou het Heiligdom verheffen tot “Heiligdom van de Italiaanse wielersport” en Onze-Lieve-Vrouw uitroepen tot “Patrones van de fietsers”. Dit idee werd geboren tijdens de Giro di Lombardia in 1947, toen de Ghisallo destijds de meest veeleisende uitdaging voor wielrenners vormde. De priester zag de wielrenners een kruisteken maken voor de Onze-Lieve-Vrouwekapel en besloot de Madonna, die in het heiligdom werd vereerd, de beschermster van de fietsers te maken. Don Ermelindo betrok tal van kampioenen zoals Coppi, Bartali en Baldini. Hij organiseerde races en verkreeg de passage van de Giro d’Italia en de Giro di Lombardia op de Ghisallo.
In 1947 organiseerde de vereniging “Pro Magreglio” een sportevenement dat eindigde met een religieuze ceremonie in het heiligdom van de Madonna del Ghisallo. De aalmoezenier van de bergbeklimmers, Don Carlo Gnocchi, wijde de Maagd in namens de aanwezige sporters, waaronder enkele kampioenen. Deze gebeurtenis zet een reeks gebeurtenissen in gang. In september 1947 schreef Don Ermelindo een brief aan kardinaal Schuster, waarin hij vroeg om de Madonna del Ghisallo uit te roepen tot beschermvrouwe van de Italiaanse wielersport. Het verzoek werd positief ontvangen en gesteund door de paus. In juni 1948 ontmoette een delegatie de paus en verkreeg zijn officiële toestemming.
In het midden van het kerkje staat een fakkel, met daarrond vier historische voorstellingen van het Italiaanse wielrennen. De fakkel werd gemaakt door de beeldhouwer Carmelo Cappello en op 13 oktober 1948 door paus Pius XII ingezegend. De fakkel werd door een peloton van fietsters, waaronder Gino Bartali, Fausto Coppi, Adolfo Leoni, Vito Ortelli, Mario Ghella en Guido Messina, vanuit de Duomo van Milaan naar de het heiligdom gebracht. Deze fakkel, die constant brandt voor de Madonna, symboliseert de toewijding van fietsers en herdenkt de gevallenen.
In 1949 riep Pius XII Onze-Lieve-Vrouw van Ghisallo door middel van een brief uit tot “patrones van de fietsers”. Het document erkent de fakkel die hij het jaar ervoor aanstak als een symbool van Mariatoewijding in de harten van fietsers. Op verzoek van de Unie van Italiaanse Wielrenners, en met toestemming van kardinaal Schuster van Milaan, werd de Madonna del Ghisallo verheven tot de belangrijkste patrones van de Italiaanse wielrenners en vervolgens van het internationale wielrennen met dezelfde titel.
In het heiligdom vind je tal van fietsrelikwieën, zoals de fietsen van Coppi, Bartali, Magni, Eddy Merckx, Gianni Motta, Felice Gimondi, Francesco Moser, Maurizio Fondriest en Fausto Casartelli, . Ook de fiets van de Bersaglieri uit de Eerste Wereldoorlog, die van Alfonsina Strada, de eerste vrouw in de Giro d’Italia in 1924, en van Evelina Bianchetti, die omkwam bij een auto-ongeluk zijn er te vinden. Ook de wielertruitjes van kampioenen als Binda, Bartali, Coppi, Gimondi, Moser en vele anderen kan je er bewonderen.
Het plein voor het heiligdom biedt een panoramisch uitzicht op het Comomeer en de omliggende bergen, In 1973 werd naast het heiligdom een monument voor fietsers opgericht.. Het beeldt de strijd uit tussen overwinning en nederlaag, met het gebaar van een winnaar die over de finish komt en zijn arm opheft en een andere uitgeputte renner.
Voor de kerk staan ook nog marmeren zuilen die herinneren aan belangrijke figuren die verband houden met het heiligdom, zoals Emilio Colombo, Fausto Coppi, Don Ermelindo, Gino Bartali en Alfredo Binda.
In Nesso (tussen Como en Bellagio) vind je de Orrido di Nesso, de kloof van Nesso. De Orrido di Nesso is ontstaan door het samenvloeien van de rivieren Nusèe en Tüff die de authentieke ‘borghi” (wijken) Coatesa en Riva di Castello van elkaar scheidt. Over deze kloof zijn twee authentieke Romaanse bruggetjes gebouwd. Ponte della Civera, de onderste brug, verbindt de twee “borghi” met elkaar. Vlak voor de Ponte della Civera vormen de rivieren een grote waterval in deze rotsachtige kloof. De kloof is goed te bewonderen vanaf Piazza Castello of de romantische Ponte della Civera direct aan het Comomeer.
De Ponte della Civera is alleen te voet te bereiken. Daarvoor moet je zo een 350 trappen afdalen..
Op het punt waar het Comomeer zich splits, en als het ware twee benen krijgt – de Punta Spartivento -, vind je het mooie dorpje Bellagio. Het dorpje wordt door de Italianen ook wel la perla del Lago di Como genoemd, de parel van het Comomeer.
Bellagio is populair bij de toeristen omdat het een van de aankomstplaatsen is van de veerdienst die vanaf Menaggio vertrekt. Ieder half uur kun je met de boot het dorp bezoeken.
Het eerste wat je opvalt als je naar Bellagio vaart zijn de prachtige villa’s die aan de rand van het dorp staan. De bekendste villa is de Villa Melzi, waar de componist Franz Liszt geruime tijd samen met zijn geliefde gravin d’Agoult verbleef. Een ander bekende villa is de vijftiende- eeuwse Villa Serbelloni, die hoog boven het historisch centrum ligt en omringd is door een prachtige tuin.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
13 km – .199 hm
Deze wandelding volgt voor een groot deel de knooppuntenroute van “Kunst in Maarkedal”, maar we hebben deze wandeling een klein stukje ingekort en gekozen voor de beklimming van de Taaienberg. Aan de voet van deze legendarische berg kan je ook even bijtanken in café de Pèrdestalle.
Het bijzondere aan deze wandeling is dat ze helemaal opgehangen is aan Project Z+ of ‘zitten met een plus’. Op zes perfect instagrammable locaties op het Maarkedalse grondgebied vind je een unieke zitplaats met een verhaal, ontworpen door lokale kunstenaars.
De route vertrekt aan het Dorpsplein van Etikhove, nabij de Sint-Britiuskerk en het kerkhof. Je kan hier gemakkelijk parkeren. Je wandelt de straat met de bijzondere naam Puttene uit tot aan knooppunt 77: Nu zit je op het parcours van de Kunst in Maarkedal wandelroute. Wij wandelden vervolgens de knooppunten 71 – 72 -47 – 41 – 42 – 43 – 44 – 45 en richting knooppunt 56. Wij sloegen echter niet linksaf, maar volgden nog enkel meters de Donderij om nadien de eerste wegel rechts in te slaan. Al vlug volgen de vermaarde kasseien de Taaienberg. Bij de “Boonen beenen” sloegen we linksaf en kortten we de route opnieuw een stukje in. We volgden de Bossenaarstraat tot aan de Onderbossenaarstraat, waar deze bijzonder mooie wandeling afsloten in de gezellige bistro De Zwarten Engel.
Het eerste Z+ kunstobject bevindt zich aan de Bossenaarmolen. De huidige Boosenaarmolen, gebouwd in 1993, is een houten korenmolen op de top van de Bossenareheuvel en dus al van ver te spotten.
Het kunstobject aan de molen heet ‘Op Stap’, en is een realisatie van Marthe Vanthuyne. Het is een houten trap, en helemaal vanboven gaat de trap vloeiend over in een zitbank om te genieten van een prachtig uitzicht over de omgeving.
LET OP: Om ‘Op Stap’ te kunnen zien, moet je heel even afwijken van de route om tot aan de voorkant van de molen te geraken.
Niet veel later kom je langs ‘Drieluik’ van Karel Verhoeven, een set van drie zitbanken omringd door weides en verscholen achter een aantal jonge bomen en struiken.
De twee zittrapjes ‘Tweesprong’, ontworpen door Karel Verhoeven, zijn gemaakt van hetzelfde materiaal als het 19de-eeuwse, intussen gerestaureerde, kapelletje ernaast. Tegelijk werden aan het kapelletje elementen toegevoegd in messing, waardoor het nieuwe ontwerp verwijst naar het oude kapelletje en omgekeerd.
Aan knooppunt 45 kan je door de ‘Deurnis’ stappen, ontworpen door Jan Detavernier als een portaal naar de natuur. Het werk, gemaakt van natuurlijke en duurzame materialen zoals hout en staal, smelt op harmonieuze wijze samen met het omringende landschap terwijl het tegelijkertijd de aandacht trekt door zijn robuust en krachtige uitstraling. Het verbeeldt de overgang van de ene ruimte naar de andere, of dat nu letterlijk of figuurlijk is. Blijf hier zeker even plakken, het is een heerlijke plek om foto’s te nemen en even te blijven zitten.
Langs een trage weg op de Donderij vind je het kunstwerk ‘Bakstenen tapijt’, ontworpen door het architechtenduo Floris Vincke en Thijs Urban. De ontwerpers wilden dat het landschap zelf meubel zou worden, eerder dan het toevoegen van een meubel in het landschap.
Boven de Taaienberg vind je een zitplatform met daarop een afgietsel van de benen van Tom Boonen, ontworpen door Studio Thomas Huyghe. De Taaienberg wordt soms ook de Boonenberg genoemd omdat het de favoriete “berg” was van de wielrenner. Hij testte hier steevast zijn eigen benen en die van de concurrentie.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te downloaden.
5 km – bewegwijzerd
De waterval “Charco de la virgen” is een verborgen pareltje in de Sierra de las Nieves.
Deze lineaire wandeling start net buiten het centrum van Tolox, één van de vele witte dorpjes in Andalusië.
Vanaf het kuuroord “El Balneario” vertrekt deze goed bewegwijzerde wandeling. Je volgt de loop van de Rio de los Caballos en steekt deze zelfs een paar keer via stapstenen over. Na 2, 5 km bereik je de prachtige 20 meter hoge waterval, waar je bij warm weer even kan zwemmen in het meertje. De terugtocht loopt via hetzelfde prachtige pad.
Een mooie, korte wandeling die zeker de moeite waard is als je in de buurt van Tolox bent.
Gelegen in het hart van Andalusië, ten westen van de beroemde stad Málaga, ligt de Sierra de las Nieves, een adembenemend natuurgebied dat nog vaak over het hoofd wordt gezien door toeristen. Dit bergachtige gebied, dat sinds 2021 de status van nationaal park heeft, biedt een ongerepte natuur, rijke biodiversiteit en tal van outdoor-activiteiten.
De Sierra de las Nieves staat bekend om zijn indrukwekkende landschappen, variërend van diepe kloven en steile kliffen tot weelderige bossen en kristalheldere rivieren. Een van de meest opvallende kenmerken van dit gebied is de aanwezigheid van de pinsapo, een zeldzame dennenboom die alleen in deze regio voorkomt. Deze majestueuze bomen, die soms honderden jaren oud zijn, geven de bergen een sprookjesachtige uitstraling. Het park herbergt ook een verscheidenheid aan diersoorten, waaronder berggeiten, herten en de bedreigde Spaanse keizersarend. Voor vogelliefhebbers is dit gebied een paradijs, met talloze soorten die hier hun thuis hebben.
De Sierra de las Nieves is een droomlocatie voor wandelaars en natuurliefhebbers. Er zijn talloze wandelpaden, variërend in moeilijkheidsgraad, die door het park slingeren. Een van de populairste routes is de beklimming van de Torrecilla, de hoogste top van het park met een hoogte van 1.919 meter. De tocht naar de top wordt beloond met een spectaculair uitzicht over de omliggende bergen en, op heldere dagen, zelfs de Middellandse Zee. Voor degenen die op zoek zijn naar meer adrenaline, biedt de Sierra de las Nieves ook mogelijkheden voor canyoning, rotsklimmen en speleologie. De vele kloven en grotten in het park zorgen voor spannende uitdagingen en onvergetelijke avonturen.
In de Sierra de las Nieves vind je ook talrijke pittoreske witte dorpjes zoals Ronda, Tolox en Yunquera. Hier kunnen bezoekers genieten van de lokale keuken, beroemde wijnen en de warme gastvrijheid van de Andalusische bevolking.
Tolox is één van de vele witte dorpjes in de buurt van Malaga, maar onderscheidt zich van de andere witte dorpen door zijn ligging in het prachtige door de Unesco beschermd natuurgebied Sierra de las Nieves. De geschiedenis van het dorp gaat terug tot het en de naam zou mogelijk afgeleid zijn van “Tulos”, een pre-Romeinse term, die verwijst naar een “hoge rots”.
Het oude centrum is tegen een heuvel aangebouwd waardoor een wandeling door het dorpje vooral veel klimmen en dalen betekent. Een van de mooiste en meest authentieke delen van het dorp is de Rinconada del Castillo. Dit deel van het dorp is gebouwd op de resten van een oud kasteel. De straatjes zijn er erg smal en soms ook behoorlijk steil. Je vindt er ook resten van de oorspronkelijke stadsmuren die dateren uit de Romeinse tijd, maar in 9e eeuw door de Moren werden herbouwd. Het belangrijkste gebouw in het dorp is de kerk San Miguel Arcángel die dateert uit de zestiende eeuw en is gebouwd op de resten van een oude moskee.
Tolox is ook beroemd om zijn spa “Balneario de Tolox”. Deze natuurlijke baden staan bekend om hun helende werking voor mensen met astma, bronchitis en andere longaandoeningen.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
6 km -300 hm
De Caminito del Rey, of het Koningspad, is een adembenemende mooie wandeling die je zeker moet doen als je in de buurt van Malaga verblijft.
De Caminito del Rey, ooit bekend als het gevaarlijkste pad ter wereld, is na een grondige renovatie uitgegroeid tot een veilige maar nog steeds spectaculaire wandelroute. Het is een unieke combinatie van natuurschoon, geschiedenis en avontuur.
De Caminito del Rey is een 6 kilometer lang pad dat door de El Chorro-kloof loopt. Het kan en mag alleen maar van de noordelijke kant naar de zuidelijke kant worden afgelegd. De wandeling begint met een wandeling door een bosrijk gebied, gevolgd door een reeks spectaculaire hangbruggen en houten wandelpaden die aan de kliffen zijn bevestigd. Hoog boven de rivier de Guadalhorce word je overdonderd door adembenemende uitzichten op de omliggende bergen en valleien. De houten loopbruggen en glazen platformen zorgen voor sensationele momenten.
De Caminito del Rey werd oorspronkelijk in 1905 gebouwd als een toegangspad voor arbeiders die aan de waterkrachtcentrale bij de Chorro-waterval werkten. Het pad kreeg zijn naam in 1921 toen koning Alfonso XIII het gebruikte tijdens de opening van de Conde del Guadalhorce-dam. Jaren van verwaarlozing zorgden ervoor dat het pad in verval raakte en berucht werd om zijn gevaarlijke staat, met slechts brokkelige overblijfselen en geen railing. In 2015 werd het pad na een uitgebreide renovatie heropend, waarbij de veiligheid werd verbeterd zonder de adrenaline-verhogende ervaring te verliezen.
1. **El Caminito’s Loopbruggen**: Een van de meest iconische delen van de wandeling zijn de smalle loopbruggen die aan de steile rotswanden zijn bevestigd. Deze bruggen bieden niet alleen spectaculaire uitzichten maar geven ook een gevoel van avontuur.
2. **De Hangbrug**: Op het einde van de route bevindt zich een hangbrug die 105 meter boven de rivier hangt. Het oversteken van deze wiebelige brug is een onvergetelijke ervaring en biedt een ongeëvenaard uitzicht op de kloof.
3. **Glazen Balkon**: Een van de nieuwste toevoegingen aan het pad is een glazen balkon dat uit de rotsen steekt. Hier kun je door de bodem naar beneden kijken, wat een duizelingwekkend maar adembenemend perspectief biedt op de diepte van de kloof.
De Caminito del Rey is goed toegankelijk vanuit Málaga, met bussen en treinen die regelmatig naar de nabijgelegen dorpen Ardales en Álora rijden.
Kom je met de auto dan kan je parkeren aan het bezoekerscentrum of op de (kleinere) parking vlakbij het restaurant El Mirador Ardales of op de enkele parkeerplaatsen aan restaurant El Kiosko. Deze 2 laatste parkings liggen vlakbij de 2 mogelijke ingangen die leiden naar het officiële startpunt van de Caminito del Rey (ongeveer 20/30 min. stappen). Vanaf het bezoekerscentrum word je met de bus naar deze ingang gebracht. Reken dan op ongeveer een uurtje om tot aan het startpunt te komen. Aan het startpunt krijg je een veiligheidshelm die je gedurende de hele tocht verplicht ben te dragen.
Boek je tickets ruim op voorhand, en kies voor een tocht met gids. Wij vonden dit een absolute meerwaarde. De groepen zijn niet te groot en je krijgt ook oortjes zodat je de uitleg van de gids gemakkelijk kan volgen terwijl je voldoende ruimte en vrijheid hebt om van de omgeving te genieten en foto’s te nemen.
Op het einde van het wandelpad lever je je helm en oortjes in en wandel je verder naar het station van El Chorro waar je de bus kan nemen die je terugbrengt naar het begin van de wandeling en stopt aan de 3 verschillende parkings.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
11 km – 12 hm
bewegwijzerd
De Oostendse krekenroute is een bewegwijzerde wandeling die bestaat uit 2 lussen van 11 km en 5 km die afzonderlijk of gecombineerd kunnen gewandeld worden. De route loopt door het historische krekengebied en de polders ten zuidoosten van Oostende. Vanop de Groene 62 – de vroegere spoorwegverbinding tussen Oostende en Armentières – heb je een prachtig uitzicht op de kreken die massa’s watervogels aantrekken.
Je kan de wandeling starten aan het sportpark (Sportparklaan, Stene) waar ruimschoots parking is.
Op een mooie zondagmorgen wandelden wij de route van 11 km en genoten volop van de weidse uitzichten, de natuur en de stilte. Onderweg passeerden we nog langs de kinderboerderij De Lange Schuur en de Tuinen van Stene.
In de 16e eeuw sloegen de protestantse Geuzen een bres in de duinen (nu de havengeul) om zo de opmars van de Spanjaarden te stuiten. Tweemaal per dag stroomde het zeewater het land binnen en creëerde zo kreken zoals de Zoutekreek en de Sluiskreek. Toen het gebied later weer werd drooggelegd door de bouw van dijken, bleef het water in de grote kreken achter. De grootste kreek is “De Grote Keignaert” in Zandvoorde (1060 m lang, 85 m breed).
Vandaag stroomt het overtollige water via de Sluiskreek en de Gauwelozekreek van de polders naar de zee.
De rietkragen rond de kreken trekken tal van vogels aan, bv. reigers, kleine karewieten en rietgorzen. Op de ondiepe oevers zie je speltlopers zoals gruttu, tureluur en kluut.
De eerste bomen van dit Oostendse stadsrandbos werden in 1995 aangeplant. Sindsdien kwam er elk jaar een aantal hectare bij Je vindt hier rode eekhoorns en heel wat broedvogels zoals buizerd en sperwer. Het Stadsrandbos vormt een buffer tussen de woon- en industriezones en het achterliggende krekengebied.
Het bos kreeg de naam Geuzenbos omdat het in het gebied ligt dat ooit door de Oostendse geuzen onder water werd gezet als deel van hun strijdplan tegen de Spaanse veroveraar.
Het fiets- en wandelpad dat door het bos naar Zandvoorde loopt kreeg de naam “Noriyuki Inouepad”. Inoue is de CEO van Daikin Industries, een bedrijf dat vooral bekend is van zijn aircosystemen en al sinds 1972 zijn Europees hoofdkantoor in Oostende heeft. Het pad loopt langs de plek waar in de middeleeuwen het Quaet Kasteel (of de Duvelstorre) stond. Enkele boomstammen geven nog aan waar het kasteel zich bevond.
Over deze voormalige spoorweg van Oostende naar Armentières stoomden bijna 100 jaar lang locomotieven. In 1967 werden de rails opgebroken. Ni is de groene 62 een 22 km lang fietspad van Oostende naar Torhout.
Aan de zoutekreek en de sluiskreek vind je een rustpunt vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op het krekengebied en de verblijvende en doortrekkende watervogels en steltlopers.
Klik op de afbeelding op het gpx-bestand te openen.
13 km – 152 hm
Knooppunten: 64-60-61-40-55-27-54-58-57-56
Op Routen.be vonden wij deze mooie knooppuntenwandeling die zijn naam niet gestolen heeft. De wandeling loopt langs een aantal befaamde hellingen uit de Ronde van Vlaanderen en langs fraai religieus erfgoed.
We starten deze wandeling aan de bedevaarstkapel van Kerselare waar er ruimschoots parking is. We komen op de route door de N8 over te steken en vervolgens het smalle paadje naast restaurant Les Gitanes in te lopen. Vanaf nu kunnen we de bordjes van de knooppunten volgen.
De route verloopt grotendeels via verharde wegen: langs rustige baantjes tussen de velden met prachtige panoramische verzichten, langs beboste heuvels, kasseiwegen of langs pittoreske kerkwegels omzoomd met oude bomen en struiken.
Onderweg passeren we de schilderachtige dorpjes Volkegem, Edelare en Mater en de legendarische hellingen: Ladeuze, Volkegemberg en Wolvenberg.
Besluit: een mooie wandeling waar de rijke geschiedenis en prachtige natuur van de Vlaamse Ardennen samenkomen.
Stop zeker af en toe om van het uitzicht te genieten of misschien even te gaan zitten op een rustig plekje langs de weg.
De kapel van Kerselare, op de hoogste top van Oudenaarde, de Edelareberg, is als sinds de 15e eeuw een druk bezochte Mariale bedevaartplaats.
Na een brand in 1961 werd de 16de-eeuwse kapel, gebouwd door de heren van Pamele, vervangen door een nieuwe, betonnen kapel naar ontwerp van architect Juliaan Lampens. De huidige kapel bewaart nog steeds het beeldje van Onze-Lieve-Vrouw van Kerselare, aan wie talrijke mirakels worden toegeschreven.
Volgens de legende zou in 1452 een houten beeldje van de “Zoete Lieve Vrouw”, dat toebehoorde aan de pastoor van Volkegem, in een kerselaar boven de Edelareberg worden gehangen. Velen komen er bidden en weten zich verhoord. AI in 1455 komt er dan ook een eerste houten kapelletje dat vier jaar later afbrandt. Het beeldje wordt gered. Op 3 mei 1460 wordt er een nieuwe kapel gewijd door Godfried, bisschop van Dagnum in Illurië, en komen van heinde en verre bedevaarders, ook Bourgondische, Oostenrijkse en Habsburgse vorsten.
In 1570 wordt naast de bestaande kapel een grotere kapel gebouwd, en gedurende de volgende eeuwen met oorlogen, revoluties, bezettingen en momenten van vrede, groeiden de bedevaarten.
Er worden talrijke mirakels genoteerd. In 1892 wordt Onze-Lieve-Vrouw van Kerselare in een grootse plechtigheid gekroond. Op 21 februari 1961 gaat de kapel uit 1570 echter volledig in de vlammen op. De brand betekent gelukkig niet het einde. Binnen de vijf jaar was er een nieuwe grotere moderne kapel, in beton.
Rondom de kerk vind je de “kleine ommegang”, deze voert de bedevaarders door het domein rond de kapel. Zeven bas-reliëfs in kunstrotsen stellen de zeven weeën van de H. Maagd voor van “Onze-Lieve-Vrouw van VII Weeën” in rotstaferelen.
Op de “lange ommegang rond Kerselare” die langs rustige wandelwegen met eindeloze vergezichten over de Vlaamse Ardennen loopt, staan 15 arduinen kapelletjes. Elk kapelletje stelt een van de blijde, droeve of glorievolle mysteries van de rozenkrans voor. De Lange Ommegang bedraagt ongeveer 3 km. Op de wandeling langs berg en kapel, kom je een aantal van deze arduinen kapelletjes tegen.
Sinds 1953 komen er ook elk jaar een paar duizend auto’s, vrachtwagens en moto’s op Hemelvaartsdag naar Kerselare voor de autowijding. Deze heeft plaats om 10.00 u. én om 15.00 u., iedere keer voorafgegaan door een Eucharistieviering in de kapel.
Uit schriftvermeldingen blijkt dat er hier reeds tussen 1110 en 1148 een kerk(je) stond.
De huidige kerk stamt gedeeltelijk af van een kapel uit de 13de eeuw die in blauwe hardsteen opgetrokken was. Rond 1400 heeft men die kapel omgebouwd tot een kerk door het verlengen van het schip en er een toren en een koor aan toe te voegen. Nog later kwamen daar twee zijbeuken bij. Zo verkreeg men de typische vorm van het Latijns kruis.
Gedurende de godsdienstoorlogen kreeg de kerk van Edelare heel wat verwoestingen te verwerken. In het jaar 1873 deed de kerk dan ook geen dienst meer omdat ze zich in een te erbarmelijke toestand bevond om er een eucharistieviering in te laten doorgaan. De parochie Edelare werd dan ook verenigd met de parochie Volkegem tot 11 juni 1876. Dan werd E.H. Carolus Verheyden aangesteld als nieuwe pastoor. Zijn grootste verdienste was het terug in ere herstellen van de kerk. Het hele familiefortuin van E.H. Verheyden was nodig om dit (schijnbaar) onmogelijke werk te verrichten.
Op 12 juni 1876 begon hij het herstel van de kerk en op 24 juni 1876 werd de eerste steen van de pastorij gelegd. Ondertussen diende de kapel van Kerselare als kerk en verbleef de pastoor ook daar.
Bijna honderd jaar later, op 15 mei 1973, kreeg de kerk een zware klap te verduren: ze doorstond een zware brand. Tegelijk werd bewezen dat de parochie tot veel in staat was: in minder dan geen tijd herrees de kerk in al haar eenvoud en schoonheid. De kerk domineert tot op heden het prachtige landschap in de omgeving van de Edelare.
Sinds kort is de kerk ontwijd en heeft ze een nieuwe bestemming gekregen als ontmoetingscentrum voor de deelgemeente van Oudenaarde.
De Sint-Amelbergakapel werd in de 19de eeuw gebouwd op de bidplaats die Sint-Amelberga tijdens haar verblijf te Mater rond 714 zou hebben opgericht.
Volgens de overlevering vluchtte Amelberga in de vroege 8ste eeuw naar Mater om te ontsnappen aan een huwelijk met Karel Martel. Zij schiep er op miraculeuze wijze de naar haar vernoemde bronnen door met een zeef water te scheppen uit de waterput van een plaatselijke gierige boer en het vervolgens op een akker te laten wegdruppelen.
De Heilige Amelberga wordt afgebeeld met een palmtak in de hand: het teken van martelaarschap als gevolg van de verwondingen opgelopen bij de ontvoeringspoging door Karel Martel.
Dit kerkje werd verscheidene malen verwoest door de Noormannen. In 1915 werd de kapel aangekocht door de parochie en heropgebouwd in de trant van de 8ste eeuw.
Elk jaar op 10 juli vindt de Amelberga-paardenprocessie plaats, een ommegang waarbij een dansende nar, trommelaar, fijfelaar (fluitist) en Sint-Amelbergaruiters door het dorp trekken om een goede oogst af te smeken.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
4 km – 50 hm
Bewegwijzerd: geel vierkant
Omdat we alle bewegwijzerde wandeling van de gemeente Gedinne willen wandelen, lopen we ook deze korte wandeling vanuit het centrum van Gedinne.
De wandeling start vrij direct met een stevige klim naar “le voie vert”. Deze “groene weg” verbindt Gedinne en het station van Gedinne via een veilig en aangenaam parcours voor voetgangers en fietsers. Het tracé vermijdt immers de drukke en steile N952. Het wandel/fietspad is echter nog niet verhard en lijkt ook niet echt veel gebruikt te worden. We volgen dit pad naar het centrum van Gedinne, waar de route nog door een aantal straten van het centrum loopt.
Persoonlijk vinden wij deze route geen echte meerwaarde of een aanrader.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
This website uses cookies. By continuing to use this site, you accept our use of cookies.
