Klik op een afbeelding voor meer info.
Klik op een afbeelding voor meer info.
6,5 km – 170 hm
Bewegwijzerd: groene driehoek
Deze wandeling vertrekt vanuit het centrum van Vencimont. De eerste kilometers loopt de wandeling langs de weg en is het meteen stevig klimmen. Het begin is misschien niet meteen overtuigend, de rest van de wandeling is dat gelukkig wel. Zodra de route de grote baan verlaat, daalt de weg langs een prachtig bospad af naar de rivier La Houille. Waar de wandeling eerst nog via een breed bospad loopt, verandert de weg verderop in een mooi slingerend pad met links fraaie rotsformaties, rechts hoor je de rivier stromen. De route steekt nu via een brugje de Houille over en loopt verder naar links via de rivier. De weg kan hier modderig zijn. Verderop steekt de wandeling opnieuw de rivier over en kan je even poseren op een bankje aan de oever. Het is nu niet ver meer naar het centrum en de start van de wandeling. Links zie je nog de molen van Vencimont.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
9 km – 160 hm
Bewegwijzerd: rode driehoek
We vertrekken voor deze bewegwijzerde wandeling vanuit Willerzie en volgen de borden naar La ferme Jacob en de Milleniumtoren. Na een kilometer gaat de wandeling naar links, het bos in. We volgen de pijl naar het monument Bruck. De weg stijgt gestaag en aan een y-splitsing treffen we het monument Bruck dat zijn naam gaf aan deze wandeling. We houden hier links aan, dieper het bos in. De weg blijft langzaam stijgen tot we aan de de ferme Jacob en La Croix Scaille komen. We volgen de bewegwijzering en dalen via het bos langzaam af. Aan de de openbare weg gekomen, gaan we links af en vrij snel opnieuw naar links, terug het bos in. Aan het einde van de bosweg, bereiken we via de velden terug het centrum van Willerzie.
De route loopt volledig langs gemakkelijk begaanbare en brede bospaden.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
22 km -551 hm
Bewegwijzerd
Op aanraden van de toeristische dienst, startten wij de Kloosterroute in “omgekeerde” zin vanop de parking aan de rand van Monschau. De Kloosterwandeling is perfect bewegwijzerd in beide richtingen, maar volgens de vriendelijke medewerkster van het infopunt, is de route in tegenwijzerzin iets minder zwaar. Alleszins vangt de wandeling meteen aan met een stevige klim naar de de “Engelsley” en “Teufelsley“, twee rotspunten met panoramisch zicht op de Eifel. Vervolgens daalt de route af naar het prachtige dal van de Perlenbach. Het stuwmeer en de omgeving gaven ons zowaar “Canada-vibes”. Verder konden we langs de wandelroute al enkele .gele en witte narcissen zien, die in het voorjaar (april-mei) de weides omtoveren tot een kleurrijke, geurende bloemenzee. Onderweg passeren we nog de Norbertuskapel en het Reichensteinklooster. Na het klooster volgen we een tijdje de Roer om vervolgens via een smal, slingerend (en steil) wandelpad omhoog te klimmen naar de imposante rots van de Ehrensteinsley. Vanaf hier daalt het terug af naar Monschau.
Conclusie: De wandelpaden van deze Kloosterroute zijn uitstekend bewegwijzerd, uitdagend, afwisselend en ook het landschap verandert steeds en blijft betoveren. Wij vonden deze wandeling dan ook een absolute aanrader!
Over de rotspunten Engelsley en Teufelsley bestaat de volgende legende:
De duivel wilde het klooster van Reichenstein verwoesten en zond een engel die niet meer trouw aan God was met een rotsblok naar de Eifel. Toen Sint Michael, de leider van de godstrouwe engelen, dit vernam, stuurde hij een van zijn engelen op pad om dit duivels werk te voorkomen. In het gebied Düsterheck troffen de engelen elkaar, beide gewapend met een enorm rotsblok. De godstrouwe engel zei tegen de andere engel dat hij hem met zijn rotsblok zou vermorzelen, als hij niet onmiddellijk de rots liet vallen. Omdat de engel die voor de duivel werkte wel wist hoe het iemand verging die in de hel terechtkwam, gooide hij zijn rots neer. Hij wilde immers wel in de hel werken, maar er niet zelf in de vlammen geroosterd worden. Toen legde ook de afgezant van Sint Michael zijn rotsblok neer en vanaf toen lagen daar de twee rotspartijen “Engelsley” en “Teufelsley”.
Op een 7-tal km van Monschau, vlak bij de Vehnbahn en midden in het naturpark Hohen Venn, ligt het voormalige klooster Reichenstein. In 1136 schonken de hertogen van Limburg hun oude kasteen Richvinstinne (Reichenstein) aan de norbertijnen. Het klooster is getuige van een bewogen geschiedenis, waarin monniken van Reichenstein voor 600 jaar ‘apostelen’ van het Monschauer Land bleken te zijn door hun pastorale zorg, onderwijs en gastvrijheid. Nadat het klooster werd vernietigd in 1543 door huurlingen, werd het geleidelijk herbouwd. De werken werden voltooid op het einde van de 17e eeuw. Als gevolg van de Franse Revolutie in 1802 werden waren alle kloosters aan de linkerkant van de Rijn door Napoleon ontbonden. Ook Reichenstein onderging dit lot en het kasteel werd gedurende 200 jaar gebruikt als boerderij. In 2007 verwierd de religieuze gemeenschap van Notre-Dame de Bellaigue het historische kloostercomplex en stichtte er opnieuw een benedictijnenklooster.
De Ehrensteinsley is een imposante rots van 507 m hoog. Op de top vind je een metalen kruis dat in 1890 ter ere van Prior Stephan Horrichem, de “apostel van de Hoge Venen”, werd opgericht.
Monschau is een oud, idyllische Eifelstadje gelegen aan de rivier Roer, die de stad doorkruist.
Men spreekt pas van “Monschau” sinds 1918. Daarvoor noemde het stadje met zijn gezellige steegjes en prachtige historische vakwerkhuizen “Montjoie”. Deze naam kwam het eerst voor in een oorkonde uit 1198. De burcht van Monschau, die boven het stadje uittorent, is waarschijnlijk in de dertiende eeuw door de hertogen van Limburg gesticht.
Tijdens de Dertigjarige Oorlog (1618-1648) groeide de stad door een toevloed van protestantse vluchtelingen op zoek naar godsdienstvrijheid. Dit waren vaak textielarbeiders. Zij zorgden ervoor dat Monschau in de 18e eeuw dé texielstad werd met klanten van over de hele wereld. Een rijke periode waarin vele statige huizen werden gebouwd. Een mooi voorbeeld hiervan is het Rode Huis in Monschau.
In de negentiende eeuw kwam de textielindustrie in de problemen, mede als gevolg van de belastingmaatregelen van de Pruisische regering en de late aansluiting van de stad op het spoorwegnetwerk. Toch sloot pas in 1982 de laatste textielfabriek zijn deuren.
Vandaag is Monschau het cultureel en toeristisch middelpunt van de Eifelregio en een ideaal uitgangspunt voor prachtige wandelingen en fietstochten door de Eifel.
Monschau is het hele jaar door, in elk seizoen, mooi om te bezoeken. In de winter is de jaarlijkse kerstmarkt absoluut de moeite waard Zeker met sneeuw verandert Monschau in een sprookjesachtig decor.
De Perlenbachtalsperre is een stuwmeer dat zorgt voor het drinkwater van Monschau. De Perlenbach dankt zijn naam overigens aan het feit dat er hier ook daadwerkelijk rivierparelmosselen in zitten. Vanaf de 17e tot de 19e eeuw werden er dan ook parelmosselen gekweekt. Die rivierparelmossel is tegenwoordig echter met uitsterven bedreigd. Er zijn projecten in het leven geroepen om deze soort te behouden en te beschermen.
De Perlenbachtalsperre werd tussen 1952-1954 gebouwd en in 1956 in gebruik genomen. De hoogte van de dam ligt op 467 m boven zeeniveau en heeft een lengte van 120 meter.
De Norbertuskapel, gebouwd in 1926, ligt niet ver van het Reichensteinklooster aan de andere kant van de brug over de Roer. Het initiatief voor de bouw ging uit van de senior pastoor en deken Theodor Temming uit Monschau, die tot 1927 in het dorp werkte. De kapel werd gebouwd ter ere van de heilige Norbertus, de stichter van de premonstratenzer orde, die ook het klooster van Reichenstein stichtte.
Het werd een ontmoetingsplaats voor katholieke maagden en jongemannencongregaties en is bedoeld als een “monument van het katholieke geloof ter nagedachtenis aan de vrome monniken en nonnen in Reichenstein”.
In de naoorlogse periode werd in de kapel ook het standbeeld vanSt. Judas Thaddeus vereerd als pleitbezorger voor vermiste soldaten.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
15 km – 600 hm
Bewegwijzerd: blauwe driehoek (3)
De wandeling verbindt Gedinne, Louette-Saint-Pierre en Houdremont via voornamelijk rustige landwegen. Vanaf het vertrek tot aan de Ferme de Longchamps loopt het parcours samen met de GR126.
Vanuit Gedinne tot net voor de ingang van het dorp Louette-Saint-Pierre loopt de wandeling langs rustige asfaltbaantjes. Nadat je in Louette-Saint-Pierre het riviertje de Houille bent overgestoken, volg je een grindpad. Dit pad gaat over in een brede bosweg dat klimt naar de Ferme de Longchamps. Hier sla je linksaf en volg je opnieuw de baan naar Houdremont. Vanuit dit dorp loop je terug naar Louette-Saint-Pierre via het traject van de oude buurtspoorlijn 553 die in het begin van de 20e eeuw Gedinne met Vresse verbond. Bij het verlaten van het dorp, sla je rechtsaf de Vieux chemin de Gedinne in om zo terug naar het centrum van Gedinne te wandelen (opm.: wij vonden de bewegwijzering op dit punt wel niet echt duidelijk).
Besluit: een mooie, aangename en afwisselende wandeling langs gemakkelijk begaanbare paden en zonder grote hoogteverschillen.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
7 km – 340 hm
Bewegwijzerd: groene driehoek (15A)
Opnieuw een mooie bewegwijzerde wandeling met vertrek vanuit het dorpje Vencimont. Een iets sportievere wandeling met de nodige hoogtemeters en een klein pittig klimmetje. De wandeling loopt bijna volledig via prachtige, soms wat modderige paden door de mooie bossen rondom Vencimont. Het riviertje la Houille en verschillende beekjes kronkelen zich onderweg door het schilderachtige landschap. De wandeling, letterlijk vertaald “van water en wortels” doet dan ook haar naam alle eer aan.
Je kan hier kiezen voor de korte versie (15A: 7 km) of de lange versie (15: 15 km). Beiden zijn gemarkeerd door een groene driehoek.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
3 lussen mogelijk : 12,7 km/ 6,3 km/ 7,4 km
In Denderbelle kan je de prachtige bewegwijzerde wandeling “Op stap met Sint-Maarten” volgen.
Via deze route worden de gebruiken en plaatsen verbonden aan Sint-Maarten in de regio in de kijker gezet. De route maakt deel uit van de meer dan 5000 km lange ‘Via Sancti Martini’, een door Europa erkende Culturele Route.
Je kan de volledige lus van 12,7 km lopen of kiezen voor 2 kortere varianten. Een die, zoals de volledige route, vertrekt aan de kerk van Denderbelle of een met vertrek aan de kerk van Wieze. De wandelrichting wordt aangegeven door een combinatie van de Sint-Martinussticker en gele pijlen.
Of je nu kiest voor de lang of kortere versie van deze wandeling, je wandelt door het afwisselende en prachtige landschap van de Beneden-Dendervallei. En zowel bij vertrek als aankomst in Denderbelle of in Wieze, kan je binnenstappen in een van de verschillende authentieke cafeetjes die de dorpen rijk zijn.
Wandel je de volledige lus of de verkorte lus vanuit Denderbelle dan kom je onderweg ook nog een aantal kunstwerken tegen in het kader van het project “Kunst in ’t steegje“.
Hieronder vind je de link naar de verschillende wandelroutes.
Sint-Maarten is de Romeinse soldaat Martinus die op een winterse koude dag rond 330 bij een stadspoort van Amiens aan een verkleumde bedelaar de helft van zijn officierenmantel gaf. Na een visioen weigerde hij nog verder te vechten, bekeerde zich tot het christendom en ging prediken in heel Europa. In 371 werd hij verkozen tot bisschop van Tours. Op 11 november 397 werd hij begraven nadat hij overleed aan een hevige koortsaanval. Sindsdien wordt op 11 november Sint-Maarten gevierd. De centrale gedachte daarbij is solidariteit en het delen van je eigen bezittingen. Nu is het vooral een kinderfeest dat slechts op een aantal plaatsen in België wordt gevierd als tegenhanger van Sinterklaas. Dat is het geval in de Oost-kantons, West-Vlaanderen, Aalst en enkele deelgemeenten van Dendermonde.
De Sint-Martinuskerk in Denderbelle heeft een hele geschiedenis achter de rug. Al in 1227 is er immers sprake van de parochie Denderbelle en in 1232 wordt melding gemaakt van een pastoor en het ontvangen van tienden (belastingsgeld) voor de kerk.
In 1572 wordt de kerk grotendeels vernield door de Calvinisten, enkel het koor blijft overeind. Dit kerkkoor, het huidig oudste gedeelte, dateert van 1539. Nadien is de kerk nog verschillende keren verbouwd. Eerst was het een kruiskerk. Dit verklaart meteen waarom de kerk zo’n dikke pilaren heeft. Dit waren vroeger de buitenmuren waar men nadien openingen heeft in gemaakt om de kerk en de zijbeuken te vergroten. De kerk ondergaat de laatste vergroting (achteraan waar nu het orgel staat) in 1896.
De kerk staat niet echt centraal in het dorp omdat toen de kerk werd gebouwd, zij ingeplant werd op de kruising van een weg komende van Brabant, een weg die Aalst en Dendermonde verbond en een doorwaadbare plaats door de Dender, vlak bij de toenmalige burcht: “Hof Ter Belle”. Het dorpsplein had een markt of handelsfunctie. Doorheen de tijd is het wad en het veer echter zijn economisch belang verloren.
De Beneden-Dendervallei, tussen Aalst, Lebbeke en Dendermonde, is een prachtig open natuurlandschap van 850 hectare dat bestaat uit verschillende deelgebieden: Denderbellebroek, Hannaerden, Wiestermeersch en Hogedonk.
Het natuurgebied bestaat uit natte weiden en bossen. De oude Denderarmen zijn meestal omzoomd door schitterende rijen knotwilgen. Denderbellebroek is een vochtig laaggelegen gebied met hooilanden. Het is een zeer open gebied, met een randzone van populier- en elzenbossen.
De wandeling loopt door en langs Denderbellebroek en Wiestermeersch.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
7 km – 92 hm
Bewegwijzerd : gele driehoek
Een eenvoudige, maar mooie wandeling zonder echte hoogtemeters. De bewegwijzering is wel niet op alle plaatsen makkelijk terug te vinden.
De wandeling start in het centrum van Rienne. Op het einde van het dorp houd je bij de boerderij links aan en loop je het bos in. Langs brede en gemakkelijk begaanbare paden krijg je na een 2-tal kilometer een mooi zicht op de kerk van Sart-Custinne. In het dorpje volg je de weg naar het meer van Boiron. Bij het oversteken van de toch wel vrij drukke baan van Rienne naar Gedinne let je best even op. Bij het meer passeer je aan het voormalige hotel “Moulin de Boiron”. Na het meer loopt de wandeling nog verder door het bos, terug richting Rienne.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
12 km – 258 hm
Bewegwijzerd : gele driehoek
De wandeling start op de parking aan voet van de Tour du Millénaire. De eerste 6 km lopen via grote, brede en gemakkelijk begaanbare paden tussen de bomen.
Nadat je de Rue du France bent overgestoken, begint het mooiste stuk van deze wandeling. Aan je linkerkant kan je eerst genieten van een weids zicht over de velden voordat je aan het punt “tienne del pane” rechts afslaat en afdaalt langs een wonderlijk en ongerept bospad. Wanneer je aan de rijweg komt, steek je over naar links en zie je al snel de Chapelle St-Jean en de bijhorende hermitage.
Voorbij de kapel volg je het bospad dat terug omhoogklimt naar het plateau van la Croix Scaille en de start van de wandeling.
De hermitage, of kluizenarij St-Jean werd voor het eerst officieel vermeld in 1614, maar volgens een parochieregister van Gedinne zou dit al moeten bestaan hebben sinds het einde van de 14e eeuw.
Het huis, de bijgebouwen, de kapel en de sacristie van de kluizenarij werden omgeven door stenen muren en levende heggen. Het enige wat hiervan nu nog overblijft is een gewelf dat tegen de rots leunt en een paar droge stenen muren.
De hermitage was gekend onder verschillende namen: Maison St-Jean, Solitude St-Jean en St-Jean des Hez. Door de loop der eeuwen leefden er verschillende kluizenaars: van broeder Glabay die in 1586 stierf tot broeder Henri Ponsart (1745-1764). Toen deze laatste stierf, werd de hermitage gesloten.
Een paar jaar na de sluiting van de hermitage publiceerde Jozef II het edict van 2 juli 1783 waarin de opheffing van hermitages in het land werd bevolen. Naderhand werd er een woonhuis gebouwd waarin veel overgebleven elementen van de verdwenen hermitage waren verwerkt. De oorspronkelijke kapel bevond zich intussen onder de bedding van de huidige weg. Het huis werd in 1956 door een nieuwe koper met de grond gelijk gemaakt.
De kleine kapel van Saint-Jean die er nu staat, zou in 1882 zijn opgericht en heeft dus geen verband met de kapel van de verdwenen hermitage.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
4,5 km – 90 hm
Bewegwijzerd : groene rechthoek
Een mooie, korte wandeling, die je vanuit het centrum van Gedinne meteen in het groen brengt.
De wandeling loopt langs de sporthal en duikt direct het bos in. Aan je linkerkant hoor en zie je soms de rivier La Houille lopen. Na ongeveer een kilometer wandelen, steek je via een houten brugje een zijriviertje over. De weg klimt lichtjes en onderweg passeer je een aantal picknickplaatsen met barbecuemogelijkheden. Op een open plek sla je rechtsaf (voor de wandelingen “Le Moulin de la galette”, “Boiron” en La vallée de la Houille” ga je rechtdoor). De weg loopt verder omhoog en voor je aan de huizen komt, sla je rechtsaf, een holle weg in. Hier word je getrakteerd op een prachtig panorama alvorens de weg terug afdaalt richting Gedinne. Voor je terug het centrum bereikt, moet je nog even een stukje van de grote baan volgen en de N935 oversteken.
Gedinne is de meest westelijk gelegen gemeente van de streek van Bouillon en bevindt zich in de prachtige vallei van de Houille, in het hart van een bosrijk gebied in de Ardennen. Gedinne bestaat uit 12 adembenemende dorpjes, waaronder Willerzie, waar zich het plateau van la Croix-Scaille bevindt. Dit is het dak van de provincie Namen, een massief op 505 meter, dat tijdens de oorlog een weerstandsnest was, maar nu een paradijs voor natuurliefhebbers. Vanaf hier vertrekken tal van bewegwijzerde wandelingen (“La Fangde de l’abîme”, “Espace liberté 44”, “Le Monument Bruck” en La Chapelle St-Jean).
In het centrum van Gedinne vind je de kerk van Notre-Dame de la Nativité met haar Romaanse toren uit de 12e eeuw. In de kerk kan je een zeldzaam retabel uit het einde van de 16e eeuw bezoeken. Het retabel en het hoofdaltaar werden enkel jaren geleden gerestaureerd en zijn opnieuw in hun volle pracht te bewonderen.
De toeristische dient bevindt zich even verderop in het Maison Languilier.
Honger of dorst lessen kan in de brasserie “Hôtel de la poste“.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
6km – 181 hm
Bewegwijzerd : gele rechthoek
Deze korte, mooie wandeling neemt je mee naar de hoogtes van Vencimont.
Vanuit het centrum van het dorp klimt de wandeling meteen omhoog naar het bos. Langs een breed en gemakkelijk begaanbaar pad wandel je hier helemaal alleen door een ongerept stuk bos. Na een kleine 4 km moet je even op straat lopen, maar je slaat haast meteen weer rechtsaf een veldweg in. Langs open velden bereik je nu de hoogst gelegen huizen van Vencimont. Bij het afdalen naar het startpunt van de wandeling word je nog getrakteerd op een prachtig uitzicht op het dorp en het pittoreske kerkje.
Klik op de afbeelding om het gpx-bestand te openen.
This website uses cookies. By continuing to use this site, you accept our use of cookies.