We parkeren ons aan de Route de Luxembourg, vlak bij het oorlogsmonument van Consdorf.  Dit monument is een Amerikaanse bom die in oktober 1944 in een veld hier werd afgeworpen om ballast te verminderen.  De 907 kg zware bom werd in 1990 opgegraven en in 1994 als monument onthuld.

We lopen via de Rue Dielcher in de richting van het bos en steken de beek over.  We volgen deze aan onze linkerkant.  Na een kilometer slaan we tweemaal rechtsaf.  We volgen de bosrand enkele honderden meters verder en dalen dan links af en kruisen een beek.  Even verderop draaien we scherp linksaf en lopen nu langs de andere beekoever terug.  Via treden en trappen dalen we naar beneden en passeren enkele imposante rotsen zoals de “Daxelay” en de “Einsiedelei”.  Op deze laatste rots staat een kleurrijk opschrift, aangebracht door drie vrienden kort voor ze verplicht werden dienst te nemen in het Nazi-leger.  Omdat de Duitse bezetter niet opgezet was met de nationalistische tekst (“Wij willen blijven wat we zijn”), verborgen buurtbewoners dit opschrift onder een cementlaag. Na WO II werd het in ere hersteld.  Fred Welter, een van die drie vrienden, was trouwens diegene die na WO II gezorgd heeft voor de verdere ontwikkeling en het in standhouden van het lokale wandelnetwerk. 

Net voor we Scheidingen binnenwandelen, passeren we nog langs de “Härgottskap”.  In Scheidingen steken we de grote baan over en volgen nu de Lauterburerbaac die we een paar keer oversteken.  We lopen hier door een licht beukenbos, het “Juckebësch”.  In de prachtige rotsformaties die we passeren, kan met een beetje fantasie gemakkelijk gezichten en figuren herkennen.  We dalen af naar een asfaltweg, maar juist voor de weg slaan we scherp naar links af en trekken meteen opnieuw het bos in, het “Leiwerdëlt”.  We klimmen en dalen hier op smalle, rotsachtige paadjes door het bos richting Echternach. 

Na een korte klim worden we beloond met een prachtig uitzicht over Echternach en de Willibrord basiliek.  We lopen nu een goeie kilometer tussen rotsen en bos en komen zo aan bij de indrukwekkende Wolfsschlucht.  Een steile kloof waar vroeger wolven verbleven.  Via een zigzaggend pad dalen we hierna af naar “het labyrint”, een doolhof van rotspartijen.  Langs het riviertje de Aesbach passeren we een grote rots, “Perekop” genaamd, die je met ladders kan beklimmen.  Via houten vlonders vervolgen we de trail door de romantische vallei tot we aan een bijzondere grot komen, “de Hohllay”.  Deze werd vroeger gebruikt om molenstenen uit te houwen.  Dat verklaart meteen de grote cirkels die uit de stenen gehouwen zijn.  Wij zetten er nu vaart achter, want de avond valt en we willen graag tijdig ons hotel in Berdorf bereiken.